Taraftarlar, oyuncular ve gerçekler…

Taraftarlık çetin. Mütemadi kazanmanın ve kupa kaldırmanın mümkün olmadığı (City taraftarları okumasın) bir yerkürede taraftarların keyifli olmak için farklı detaylara gereksinimi var. Oyuncularla bağ kurmak üzere. Maç öncesi arkadaşlarla bir araya gelmek üzere. Altyapıdan gelen bir gencin tek bir çalımına bir ağızdan ‘Uuu’ çekmek üzere. Flaş bir aktarım sonrası hayal kurmak üzere.

Evet, aktarımla memnun olmak da çok kıymetli. O aktarımlar çok makûs çıksa da bu bu türlü. Maçlar başlayana kadar keyifli etti mi? Etti, o hengam teşekkürler çok pahalıya ikna edilen, büyük olasılıkla hak ettiğinden çok maaş alan flaş aktarım.

BED OYNAYAN AKTARIM, BED AKTARIM Mİ?

Lakin şunu da peşinen kabul etmek gerekir. Kulüpler ne kadar ince eleyip sık dokusa da aktarım bir kumar aslında. Yaygın kanının tersine gerçek hayat Football Manager’dan farklı. Eksik ortama ülkü görünen bir oyuncu alıp taktik verildiğinde onun bir evvelki ekibindeki üzere oynayacağının garantisi yok. Zira aktarım edilen oyuncunun performansını, motivasyonunu, kuvvetini etkileyen sayısız etken olabilir.

Buna örnek olarak gençliğimizin kahramanlarından Michael Owen’ı örnek verebiliriz. Owen geçtiğimiz günlerde satışa çıkan otobiyografisi ‘Reboot – My Life, My Time‘da Newcastle United kulübüyle gönül bağının nasıl koptuğunu anlatmış. 2007 yılında oynanan Watford maçında Owen sakatlanarak oyunu sedye ile terk ediyor ve Newcastle tribününden kendisi için yakışıksız bir tezahürat yapıldığını duyuyor. Bu mevzuyu 12 yıl içinde tuttuktan sonra kitabına yazıyor:

“O günkü vukuatın benim için her şeyi değiştirdiğini inkar edemem. O günden sonra taraftarlara kendimi sevdirmek için çabalamadım bile. Tam aksisi, gayrı türlü bir mülahaza yapısına geçtim. S**** Newcastle taraftarları için kendimi ispat etmek zorunda değilim dedim.”

Oyuncuların performansını yetenekleri üzerinden okuyor, his durumu yahut içine geldiği yapıyı ne kadar tamamladığı üzerinden değerlendirmeyi umumide ihmal ediyoruz. Çok (gerçekten çok) para kazandıkları için rastgele bir empatiye layık olduklarını düşünmeme üzere eğilim de mevcut. Gelgelelim Jermain Lens’in Fenerbahçe’de olağanüstü bir dönem geçirdikten yalnızca bir dönem sonra Beşiktaş’ta ‘Sen kimsin ve gerçek Lens’e ne yaptın?’ performansına geçmesini, Fenerbahçe’de hayatında birinci kere futbol topu görmüş üzere davranan Slimani’nin Monaco’da 2 maçta geçen yıl Muhteşem Lig’de attığının 3 katı gol atmasını (Yani 3 gol) ‘Bunlar çöp ya’ demeden de yorumlamak mümkün.

OYUNCULARIN SADAKATİ ABARTILIYOR MU?

Yeniden Owen’ın kitabına dönelim. Ünlü yıldız, kitabında oyuncuların kulüplere olan sadakatini de tartışmaya açmaktan çekinmiyor. Liverpool’dan Real Madrid’e, Madrid’den Newcastle’a yaptığı aktarımla oynadığı neredeyse her ekip taraftarlarını kızdırmayı başaran Owen, bu bahisteki tenkitlere ateş püskürüyor:

“Bazı kişiler ellerinde fırsat olsa tıpkı formda davranacaktı. Sonsuza kadar sadık olarak görülen oyuncular fırsat olsa duvarı delip giderdi. Bu büyük bir saçmalık. Bu mevzu hakkında iki kitap daha yazıp çok daha sert şeyler söyleyebilirdim. Kimilerinin dalkavukluğu beni çok kızdırıyor ve ‘Aman ilahım, bir bilseydiniz…’ diye düşünüyorum. Oyuncuların armayı öptüğünü gördüğümde, kusmak için çöp kutusu arıyorum. Bakın bunu gençken ben de yaptım, zira hayran olduğum kahramanlarım yapıyordu.  Dimağımı kullandığımda fark ettim ki bu yalnızca taraftarlar için yapılıyordu. Birinci oynadığım kulüp tek gerçek münasebet kurduğum kulüp oldu. Diğer gruba gitmeye karar verdiğinizde artık bunun sizin denetiminizin dışında olduğunu kabul etmek zorundasınız.”

Tekrar edeyim. Taraftar olmak çetin, büyük fedakarlık içeriyor. Fakat bu fedakarlıklara oyuncularla empati kurmayı eklemek her şeyi çok daha kolaylaştıracak.

Muharririn Sair Metinleri

Kaynak Sözcü

Bu husus Haber Hakkında Susma, Sende düşünceni Okuyucularımız ile Paylaş… 

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here